Drewno konstrukcyjne to podstawa nowoczesnego budownictwa drewnianego. Najczęściej spotykane typy to BSH i KVH – oba powstają z drewna iglastego (zazwyczaj świerkowego), ale różnią się sposobem produkcji, właściwościami i zastosowaniem. Choć na pierwszy rzut oka mogą wyglądać podobnie, w praktyce mają zupełnie inne cechy użytkowe.
BSH, czyli drewno klejone warstwowo, powstaje poprzez sklejenie kilku lameli (warstw) drewna. Każda lamela jest wcześniej suszona, selekcjonowana i łączona w sposób eliminujący wady – dzięki temu uzyskuje się bardzo stabilny, wytrzymały i estetyczny materiał konstrukcyjny.
Proces klejenia sprawia, że drewno BSH ma bardzo wysoką nośność i odporność na odkształcenia. Dodatkowo można uzyskiwać bardzo długie belki i podciągi, znacznie przekraczające długości możliwe do osiągnięcia w drewnie litym.
KVH, czyli drewno konstrukcyjne lite łączone na mikrowczepy, to materiał wykonany z litego drewna, które jest suszone komorowo, strugane czterostronnie i łączone na specjalne złącza klinowe. W efekcie otrzymujemy drewno o niskiej wilgotności, gładkiej powierzchni i wyrównanych parametrach wytrzymałościowych.
Choć KVH nie jest klejone warstwowo, to dzięki technologii suszenia i łączenia zachowuje dobrą stabilność wymiarową i wytrzymałość znacznie przewyższającą zwykłe drewno lite.
Podobieństwa między BSH i KVH
Oba rodzaje drewna mają kilka wspólnych cech:
- stosuje się je w konstrukcjach nośnych budynków – do więźb dachowych, stropów, słupów, belek i podciągów
- są suszone komorowo, dzięki czemu ich wilgotność jest znacznie niższa niż w tradycyjnym drewnie tartacznym,
- są czterostronnie strugane, co zapewnia gładką, estetyczną powierzchnię,
- są selekcjonowane pod kątem wad i klasy wytrzymałości,
- mają lepszą stabilność i nośność niż zwykłe drewno lite
Różnice między drewnem BSH a KVH
Najważniejsza różnica dotyczy sposobu budowy. BSH jest drewnem klejonym z kilku warstw, a KVH – drewnem litym łączonym na mikrowczepy. To przekłada się na szereg innych właściwości.
BSH ma wyższą stabilność wymiarową, ponieważ warstwowa budowa eliminuje naturalne naprężenia drewna. Nie skręca się, nie pęka i nie odkształca nawet przy dużych zmianach wilgotności otoczenia. KVH również jest stabilne, ale jako drewno lite, w dłuższym okresie może minimalnie „pracować”.
Kolejna różnica dotyczy wilgotności. Drewno BSH ma zwykle wilgotność końcową ok. 8–12%, natomiast KVH – ok. 15%. Oznacza to, że BSH jest bardziej „suche” i mniej podatne na skurcz oraz pęcznienie.
Pod względem nośności, BSH ma przewagę – dzięki klejeniu warstwowemu i eliminacji wad drewna może przenosić większe obciążenia przy tej samej grubości przekroju. KVH ma bardzo dobre parametry, ale w konstrukcjach wymagających najwyższej wytrzymałości (np. duże hale, długie przęsła) lepiej sprawdza się BSH.
Jeśli chodzi o estetykę, również przeważa drewno BSH – jego powierzchnia jest wyjątkowo gładka i jednolita, szczególnie w wersji klasy wizualnej (tzw. klasa SI). KVH ma gładką powierzchnię dzięki struganiu, ale jako drewno lite zachowuje naturalne różnice w strukturze i kolorze.
Warto też dodać, że BSH jest droższe – jego produkcja jest bardziej złożona, a klejenie wymaga dużej precyzji. Z kolei KVH jest tańsze i często stanowi doskonały kompromis między jakością a ceną.
Do jakich zastosowań lepiej wybrać BSH, a do jakich KVH?
Drewno BSH najlepiej sprawdza się w:
-
konstrukcjach o dużych przęsłach i wysokich wymaganiach nośności,
-
belkach, podciągach, dźwigarach i elementach widocznych,
-
konstrukcjach architektonicznych, gdzie ważna jest estetyka i brak odkształceń,
-
budynkach o dużych obciążeniach lub narażonych na zmienne warunki wilgotności.
Drewno KVH to świetny wybór do:
-
budowy domów szkieletowych, ścian, stropów i więźb dachowych,
-
mniejszych konstrukcji jak altany, wiaty, tarasy,
-
projektów, w których liczy się trwałość, ale nie jest wymagana ekstremalna wytrzymałość,
-
realizacji, gdzie ważna jest ekonomia wykonania.
W praktyce często stosuje się oba rodzaje drewna w jednej konstrukcji – KVH w elementach mniej obciążonych, a BSH tam, gdzie wymagana jest najwyższa stabilność i nośność.
